آشیانم در باد

دلم چو مرغكی بیتاب

اندیشه رها در عمق اصوات

موسیقی و عشق پیوسته در خیال و من آسوده در خواب!

افكار عریانم را در نسیم پیانو و گیسوان عشقم را به سر انگشتان پیانیست سپرده ام!

چشمانم گاهی در میان آرامش امواج،درخششی ناگهانی میابد و روحم به تنم باز میگردد و دوباره این موسیقیدان چیره دست مرا بر قالی سلیمان سوار میكند و به سر زمین رویاها سفر میكنم!

این بار چون كبوتری قهار و چابك سینه سپر میكنم و چشم بسته خود را به پرواز دعوت میكنم! چه آرامشی!!

فغان سر میدهد این دل اما كجاست مراد؟! دور میخیزم و باز شتاب برمیدارم كه حمله كنم اما كجاست توان؟! گیریم من گناهكار و بی وجدان! تو مگر خدایی نمیكنی؟! ببخش! سرود پیروزیم را با شعف بانگ میزنم اما پیوسته اشك نا امیدی بر چشمانم جاریست! گویند حكیم و رحیمی! كجاست این حكمت و رحم بی مثال؟! كجاست كه كلاف عمر